Στα ποιήματα της συλλογής οι παλιές αγάπες μπορεί να μαζευτούν όλες στο ίδιο στέκι, οι κρυφές ζωές κουβαριάζονται κάτω από το στρώμα και μια γάτα σε αναγκάζει να επιστρέψεις κοντά της γονατιστός.
Έχει πόλη, έρωτα, απώλεια. Έχει νύχτες που τραβάνε πολύ και λέξεις που δεν κάθονται ήσυχες. Έχει εκείνο το μαύρο χιούμορ που σε κάνει να γελάς και λίγο μετά να σκέφτεσαι: «κάτσε, αυτό πόνεσε».
Μια φωνή φρέσκια, ανήσυχη, τρυφερή εκεί που δεν το περιμένεις. Που θέλει να κάνει ριστάρτ σ’ ένα ασφαλές σημείο πιο πίσω, αλλά φοβάται μήπως στην παιδική της ηλικία… βαρεθεί.
Αν κι εσείς πηγαίνετε καμιά φορά στο μέλλον με την πλάτη, ίσως βρεθήκατε στο σωστό βιβλίο.
Αφήστε μια απάντηση